Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue

///Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue

Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue

Wedstrijdverslag

door: Thijs van der Schee

Wedstrijdverslag Who’s afraid of Red, Yellow and Blue

Vroeger, toen de kratten bier nog van hout waren en je door moest drinken om de kachel op te stoken. Vroeger, toen roken nog gezond was. Vroeger, toen mannen nog van geel afsloegen en vrouwen van rood. Die goeie ouwe tijd.

Op 23 augustus speelden we de wedstrijd “Who’s afraid of Red, Yellow and Blue” vernoemd naar een “bijzonder” schilderij van Barnet Newman wat te zien is in het Stedelijk Museum. Spoiler alert: het bestaat voornamelijk uit een heel groot rood vlak met een geel en blauw randje. Sommige mensen zijn zo jaloers op Newman dat ze dit niet zelf eerder hadden bedacht of waren serieus bang voor het schilderij, dat ze het schilderij hebben aangevallen. Vreemd. Op 23 augustus mochten in ieder geval alle mannen en vrouwen van de Nunspeetse de baan aanvallen. Allemaal, niemand uitgezonderd, speelden de Zuid-lus van de Rode tee’s, Oost-lus van de Gele tee’s en de Noord-lus van de blauwe tee’s. Alleen op deze dag hoefde je dus niet te bepalen naar aanleiding van onderstaande afstandentabel van welke kleur tee jij het beste kunt afslaan. Die keuze was voor ons allemaal gemaakt en dus kreeg iedereen de uitdaging om zijn/haar golfspel aan de teekleur aan te passen. Wie wist dat in deze enerverende wedstrijd het beste te doen?

Zelf was ik ingedeeld met Jan de Groot en Daan Samkalden. Heerlijk om bij Zuid 1 door te mogen lopen naar de rode tee. De eerste 50 meter al gewonnen, dus met rode oortjes betraden we de tee! De fairway is zichtbaar in al haar glorie en die bomen rechts naast de afslag staan niet in het zicht. De rode loper lag voor ons uit. De mentale hindernis op Zuid 1 lag al achter ons voordat we waren begonnen en dat resulteerde in drie ballen op de fairway en de vlag lachte ons toe. We waren als stieren die reageerden op een rode lap. Wat kon er deze dag nou nog mis gaan? Vier keer putten later (wat een bizarre pinpositie) was die vraag met schaamrood op de kaken al beantwoord. Het matige putten was voor mij de rode draad deze lus. Jan vertelde dat ie al maanden niet goed speelt maar kwam al snel in de rode cijfers en liep roodleuk met 20 punten richting de volgende 9. Jan de GRood…we hadden het kunnen weten.

Oost was voor ons allemaal vertrouwd. Daan ergerde zich echter geel en groen want zijn eerste afslag eindigde in de hei. De birdie’s van mij op Oost 1 en 7 maakte Jan geel van afgunst. Zijn goede spel was hij ineens kwijt. Hij draaide niet meer lekker door en begon geel van nijd te worden. Langzaam dwaalden zijn gedachten alvast richting het terras onder het mom van het oude gezegde: “Als de huig zwemt in het kraagje, dan ligt in de maag een goud geel laagje.” Zelf was ik helemaal in mijn (g)element en stond na 7 holes -1 tegen de baan en bracht uiteindelijk 20 punten binnen. De versnapering die volgde hadden we alle drie nodig en die was heerlijk ondanks dat we niet konden quichen.

De laatste 9: Noord. Zelf had ik op een blauwe maandag deze lus wel eens geoefend. Helaas maakte ik op 1 meteen weer een 3 putt en liep direct een blauwtje. Nadat ik al mijn slagen op de eerste drie holes al had verbruikt moest ik denken aan de spreuk: “Is de hemel heden grauw, morgen is hij blauw”. Met nieuwe moed haalde ik de overige holes genoeg punten voor een top 10. Helaas ging het met Daan iets minder en qua Stableford punten zal hij zijn vingers niet blauw hebben hoeven tellen. Maar wees gerust: meedoen aan deze wedstrijd is belangrijker. Immers is het beter een blauwtje te lopen dan een groentje te blijven.

Op het terras bleek dat Jan ten Have, de Yellow submarine, weer oerdegelijk en goed had gespeeld. Hij won geen geeltje maar betaalde zich blauw aan drankjes op het terras omdat hij al een tijdje binnen was. De top drie werd gecomplementeerd door Robert “Mr hole in one” van de Riet en Rene Groot Bruinderink. Bruin in je naam hebben is eigenlijk een garantie voor een goed resultaat bij deze wedstrijd. Ga maar na: je kunt eindeloze tinten bruin maken door het mixen van de primaire kleuren Rood, geel en blauw. Anouck “longhitter” Hage was de beste bij de vrouwen en ook dat mag geen verrassing zijn. Als Anouck recht én ver slaat dan is ze nagenoeg onverslaanbaar. Toch kwamen Annette “No Surrender motorlid” Horsman en Linda Klomp nog aardig in de buurt van Anouck. Complimenten aan alle winnaars!

De komende weken kan iedereen weer naar de afstandentabel kijken om de teekleur te bepalen. Het is al jaren geen schande meer om als man te spelen vanaf blauw en/of rood. Leuker voor jezelf en de spelers achter als je niet meer zo ver slaat als vroeger, toen alles beter was. En mocht je toch bang zijn voor commentaar? Zeg dan dat je aan het oefenen bent voor 4 oktober. Dan is er namelijk weer een wedstrijd Who’s afraid of Red, Yellow and Blue!

De winnaars

Heren:

PositieNaamHCPSTB
1Jan ten Have9.056
2Robert van de Riet12.153
3René Groot Bruinderink9.351

Dames:

PositieNaamHCPSTB
1Anouck Hage8.854
2Annette Horsman-Langerak15.451
3Linda Klomp17.349
Door |2020-08-26T21:50:41+02:0025/08/2020|Categorieën: Wedstrijden, Wedstrijdverslag|3 Reacties

3 Comments

  1. graafi@xs4all.nl 26 augustus 2020 om 10:17 - Antwoorden

    Thijs, mijn complimenten. Ik heb genoten van je kleurrijke verslag. En ik zal het niet meer over vroeger hebben…….!

  2. Jan Groot, de 28 augustus 2020 om 18:02 - Antwoorden

    Heerlijk verslag Thijs ! We hebben er smakelijk om gelachen. Waar haal je het allemaal vandaan…… bedankt!

  3. Willemien van Sijp-Eijlders 30 augustus 2020 om 10:48 - Antwoorden

    Wat hebben we gelachen om dit verslag. Geweldig !

Geef een reactie