Maandbeker september

///Maandbeker september

Maandbeker september

Wedstrijdverslag

door: Ronald Gorel

Het verslag van de maandbeker augustus sloot ik af met: “De volgende maandbeker is in september. Dat is de laatste maandbeker van het seizoen, wie gaan dan de parkeerplaatsen winnen voor een halfjaar?“ Het antwoord weten we inmiddels. Dat zijn Eric Tamminga voor Maandbeker 1 en Allan van Laar voor Maandbeker 2. Maar de weg ernaar toe is bijna nog leuker dan het resultaat zelf.

Er werd door sommige mensen al weken uitgekeken naar de laatste maandbeker van het seizoen. Na de clubkampioenschappen de belangrijkste wedstrijd van het jaar! Sinds de invoering van de parkeerplaatsen (goed idee van de toenmalige voorzitter Harry van Dalfsen), was de maandbeker 1 van september 3 jaar achter elkaar gewonnen door Jan ten Have. Jan was uiteraard supergemotiveerd. Hij is van mening dat je na 3x winnen van de parkeerplaats voor een half jaar, je permanent recht hebt op deze plek. Jan is overigens de enige die deze mening is toegedaan. Diverse mensen maakten serieus werk van de voorbereiding: er werd druk geoefend en getraind. Alles om Jan van de parkeerplaats af te houden. Jan was zelf ook nog eens in bloedvorm. In de app-groep van zijn team meldde hij nog even dat hij in een oefenrondje op zaterdag op Lage Vuursche 79 slagen had.

Op de wedstrijddag was het weer fantastisch. Een lekker zonnetje, weinig wind en de baan lag er prima bij. Kortom alle omstandigheden waren daar om een lekker rondje te golfen. Maandbeker 1 speelde Noord-Oost en Maandbeker 2 speelde Zuid-Noord. Ook deze wedstrijden waren weer goed bezet, 35 mensen in de strokeplay en 33 in de stableford. Ikzelf speelde met Jacco van Dam en een jeugdlid, Dean Janssens. Dean is pas 10 jaar maar heeft wel al handicap 9,3 (ik droom daarvan……..). Mijn start was lekker, easy par op hole 1 en zoals zo vaak op Nunspeet werd dat gevolgd door een dubbel op Noord 2. Maar dat mocht de pret niet drukken. De hele ronde was relaxed. We konden vlot doorlopen en we hoefden nauwelijks te zoeken. Uiteindelijk maakte Dean, na een beetje nerveuze start, een ronde van 89 (78 netto). Dean had overigens wel 2 birdies in zijn ronde. Jacco had 83 slagen (74 netto) en ikzelf kwam ook met 83 slagen weer het clubhuis binnen. Mijn 83 bruto betekende 72 netto en 36 stablefordpunten. Uiteraard moet je tevreden zijn met je handicap lopen maar als je handicap 10,1 hebt, wil je zooooo graag naar die handicap 9,9! Helaas ging mijn put voor par net langs de hole op Oost 9. Met 72 netto dacht ik al dat ik niet echt een kans had op de parkeerplaats. Nou dat was een waarheid als een koe merkte ik al snel. In de eerste paar flights waren al superscores binnengebracht. Eric Tamminga had 69 netto (39 punten) en was daarmee op cardmatching uiteindelijk winnaar in Maandbeker 1. Maar ook Valerie Korzaan en Alle de Wit hadden al scores binnengebracht van respectievelijk 71 en 70 netto. En of dat niet genoeg was, kwamen later nog Thijs van der Schee (69 netto en de 2de plaats), Laurence Lichtenvoort Cats (70 netto, 3de plaats) en Philippe van den Boogert (71 netto) binnen met mooie handicapverbeteringen. Kortom mijn 72 netto was goed genoeg voor plek 7 met bijbehorende beloning van het verslag maken. Voor Thijs was dit het 2de achtereenvolgende jaar dat hij in de laatste maandbeker 2de werd. Kleine troost: de parkeerplaats voor de winnaar heeft geen oplaadpaal. Laurence bracht een scorekaart binnen van 70 bruto wat bij hem gelijk is aan 70 netto. Zijn handicap is zo laag dat hij geen enkele handicapslag krijgt. Daarnaast was zijn score van 70 goed voor een evenaring van het baanrecord medal tees op Noord-Oost. In de Hal of Fame komt zijn naam helaas nietu te staan, dat blijft de eerste houder van dit baanrecord te weten Marc Reijn.

Bij maandbeker 2 sloeg Allan van Laar voor de derde keer toe. Door de Coronacrisis zijn dit jaar slechts vier maandbekers gespeeld. Drie daarvan zijn gewonnen door Allan. Kortom hij is al erg gewend dat hij zijn auto mag parkeren bij dat bekende bordje! Wederom verbeterde Allan deze maandbeker zijn handicap door een score van 40 stablefordpunten. Jolt Bosch legde beslag op de 2de plaats met 35 punten en Gijs Lamers werd 3de met 34 punten.

Door het mooie weer werd er goed gebruik gemaakt van de terrassen en was de sfeer uitermate gezellig ook al is het door Corona anders dan anders, het is erg fijn dat we gewoon wedstrijden kunnen spelen en na afloop een drankje kunnen doen. Dat er geen prijsuitreikingen zijn is misschien jammer, maar persoonlijk heb ik het nog niet als een groot gemis ervaren. Het is ook plezierig om te constateren dat de wedstrijddeelnemers zich over het algemeen goed aan de instructies houden. Dit maakt het leven voor de horeca tenslotte een stuk makkelijker en komt ieders veiligheid ten goede.

In april 2021 is de eerstvolgende maandbeker, maar er zijn dit jaar nog een aantal qualifying wedstrijden en diverse andere wedstrijden in het weekend. Dank aan de wedstrijdcommissie voor wederom de goede organisatie en dank aan de deelnemers voor het meedoen.

PS: en wat deed Jan ten Have? Jan had 79 netto. Hij gunt ook een ander de parkeerplaats. Zijn laatste woorden op het terras: I’ll be back!!!

De kaart van Laurence:

De winnaars

Maandbeker 1NaamHCPBruto scoreNetto score
1.Eric Tamminga11.38269
2.Tijs van der Schee9.88069
3.Laurence Lichtenvoort Cats1.07070
Maandbeker 2NaamHCPStbf score
1Allan van Laar26.540
2Jolt Bos27.835
3Gijs Lamers24.534

Door |2020-09-24T09:48:46+02:0023/09/2020|Categorieën: Wedstrijden, Wedstrijdverslag|1 Reactie

Eén reactie

  1. Eric Tamminga 24 september 2020 om 10:50 - Antwoorden

    In tijden van corona zijn er voordelen en nadelen. Een groot nadeel vind ik de afwezigheid van de gezamenlijke nazit volgend op een wedstrijd. Het feit dat je niet even kan bijkletsen met deze en gene. Maar ja, that’s what it is. Het voordeel? Dat ik dit jaar 2 keer het in de hand drukken van de microfoon ben misgelopen 😉 Dus doe ik het op deze manier.

    Yips! Wat? Daar leek ik in het begin van de ronde wel last van te hebben jl. zondag. Heel aarzelend en schokkerig putten van vooral korte afstand. Pfff, eerste paar holes voelde de putter (ik?) belabberd. Hoewel zonder echte schade op de kaart: bogey, double bogey, par, birdie. Wat piep ik nou eigenlijk. Gewoon een prima begin. Daarna bogey, par, bogey, triple en bogey: bruto 44 slagen (netto 38, 16 stbf) op de 1e 9 holes. Seen better days. Seen (lots of) worse days. Wel weer een triple op de kaart. Bah!

    Met frisse moed begin ik aan Oost: par, par, bogey, par, par. De “makkelijke” holes goed gelopen. Dan oost 6: drive eindigt 165m voor de green links tussen de bomen … tja, bekend terrein. Maar er is een gaatje voor mijn ijzer 6. Voelt goed. Rustige swing, goed contact (yes!), en de bal vliegt door het gaatje over de toppen van de bomen in de goed richting. En de bal blijkt even later rechts voor de green op 6m van de pin te liggen. En wat gebeurt er dan? Ik chip hem erin met m’n PW. Birdie! Wow, een birdie op oost 6. Rustig blijven nu, rustig.

    Halverwege het jaar ben ik gaan spelen met nieuwe clubs, omdat mijn oude clubs het letterlijk aan het begeven waren: het enen na het andere ijzer brak af. Echter zit er nog geen club in om de green van oost 7 te bereiken. Dus is het de kunst om een ontspannen ijzer 5 richting de green te slaan. Dat lukt deze dag redelijk: de bal eindigt links voor de green. Ik maak de up-and-down voor par. Lekker.

    Oost 8 is een prachthole. Sla een goede drive links in de semi-rough een meter of 10 voor de fairway bunker, gevolgd door een goede PW tot op 3m van de vlag. De dreigende yips uit het begin van de ronde zijn volledig verdwenen en ik maak opnieuw een birdie. 3 birdies in 1 ronde. Tsjonge jonge, het kan niet op. Dit ‘dreigt’ een mooie ronde te worden. Sta na 8 holes op oost 1 slag onder de baan. Onbekend terrein. Rustig blijven. Rustig blijven.

    En dat lukt dus niet.

    Op oost 9 top ik mijn drive, die gelukkig wel recht is en tot aan het begin van de fairway komt. Dan een ijzer 5 op 55 m van de vlag: niks aan de hand. Maar dan ben ik het kwijt. De pitch is veel te kort en eindigt rechts voor de green in de semi-rough. Daar vandaan een veel te agressieve chip, gevolgde door een veel te harde downhill putt, wat uiteindelijk resulteert in een triple bogey … Dat is jammer, Tam!

    Maar toch is het een goede ronde: bruto 82 slagen, netto 69 en 39 stbf. Jammer van die triple op het eind, maar verder een heerlijke ronde golf. En naar later blijkt goed voor de eerste plaats (alhoewel close geëindigd met Tijs: bravo!).

    Verder mag ik natuurlijk niet voorbij gaan aan de erg mooie evenaring van het baanrecord door Laurence: proficiat.

    En ik wil mijn flightgenoten, René Groot Bruinderink en Hannie Kunzel hartelijk bedanken voor het aangename gezelschap op deze mooie dag.

    Eric Tamminga

Geef een reactie