Clubkampioenschap matchplay

///Clubkampioenschap matchplay

Clubkampioenschap matchplay

Wedstrijdverslag

door: Douglas Driessen

CLUBKAMPIOENSCHAP MATCHPLAY prooi voor Valerie en Björn

In het weekeinde van 25 en 26 juli is er weer gestreden om het clubkampioenschap Matchplay.

Bij de vrouwen was uiteindelijk Valerie Korzaan de beste na een zwaarbevochten zege op Nathalie Kramer, die pas op hole 18 door de knieën ging. Derde werd Maartje Merx, die Hannie Künzel nipt voor bleef.
Bij de mannen ging de zege naar Björn Driessen, die in een vader-zoon finale Douglas met 1 up wist te verslaan. Jan ten Have versloeg Gerald Nijhuis, een overwinning, die bij Jan uit zijn tenen moest komen.

Zo, dat was het administratieve gedeelte van het leukste weekeinde van het jaar, of eigenlijk twee weekenden: het feest begint al twee weken eerder tijdens de Kwalificatiewedstrijd om je te plaatsen voor het eerder genoemde Clubkampioenschap Matchplay.

Zoals bekend hebben de nummers 1 en 2 van het vorige kampioenschap automatisch een plek in het schema van 16. Voor de andere 14 plaatsen wordt een heuse kwalificatiewedstrijd georganiseerd. En dat is geen kattenpis. 18 holes spelen met handicap 0 achter je naam staat heel stoer, maar levert bar weinig punten op. Een par is 2 punten, een bogey nog net 1 en alles slechter is de welbekende streep op je kaart. En daar moet je wel tegen kunnen. Veteranen van dit toernooi weten dat soms 14 punten genoeg is (brutoscore van 94), vorig jaar 18 (bruto 90), dus mentaal is dit wel een dingetje voor de meesten. Dit jaar waren 15 stablefortpunten bij de mannen genoeg om 14e te worden en dus mee te mogen doen. Bij de vrouwen wordt de eindstand van de Q-wedstrijd gebruikt om het schema verder te kunnen invullen.

Als de indeling uiteindelijk bekend is, begint het speculeren. Wie heeft er zwaar geloot, wie kan zo doorstomen naar de zondag (de halve finale) en welke vedetten zijn gesneuveld en mogen als troostprijs meespelen op de finalezondag in de Best of the Rest-wedstrijd.
Zaterdagochtend 8.03 uur startte de eerste wedstrijd: Jan ten Have tegen Jan Martijn Eijgelaar, voor beide een pittige loting. De tijden zijn voorbij, dat je in het toernooi kon groeien middels een op papier makkelijke tegenstander in de eerste ronde. Vanaf de eerste bal moet je er staan, het niveau stijgt. In de ochtendronde veel spannende partijen en nagenoeg geen verrassingen, zoals vorig jaar. Toen zaten zoonlief en ondergetekende al na de eerste ronde aan een tosti zich af te vragen waarom Thijs van der Schee en Jan ten Have hun beste golf uitgerekend deze ochtend hadden meegenomen naar Nunspeet.

In huize Driessen is dit nog wel eens gespreksonderwerp geweest en als we het zelf al bijna vergeten waren, was met name Thijs wel zo attent om te melden, dat hij van Björn gewonnen had. Dit jaar zou alles anders worden.

Het lot wilde dat Thijs en Björn weer tegen elkaar moesten in de eerste ronde. Een jaartje ouder(13) en wat meer golfervaring zorgden ervoor, dat Björn nu wel won, hoewel Thijs weer boven zichzelf uitsteeg.

In een Elburgs onderonsje moest ik me van Kees van der Ham ontdoen. Na een gelijk opgaande strijd lukte dat op hole 17.

Zaterdagmiddag tijdens de kwartfinale de regenkleding aan en ook dit vraagt mentaal weer het één en ander. 9 holes in de regen is ook iets waar niet iedereen beter van gaat spelen. Een stroeve start met gladde grips deden uiteindelijk Philippe, nieuwkomer Alle de Wit en ook meervoudig kampioen Jan van de Craats de spreekwoordelijke das om. Alle de Wit is dit jaar overgekomen van Olympus, handicap 4.5 en grote motivator van de nieuwe Flora en Fauna commissie. Weer zo’n “oude krijger” met alle respect, uit de categorie Jan C, Jan ten H en Kees vd H. Je hebt pas van ze gewonnen als je in het clubhuis zit. Opgeven is voor deze mannen geen optie. Alle, het was nu al een memorabele partij, waarbij je een 5 down achterstand met nog 6 holes te gaan nog bijna wist om te draaien.

Zondagochtend weer zo vroeg naar Nunspeet, helaas pinposities niet verzet. Wat zou het niet alleen leuker zijn maar zeker ook uitdagender als er iets aan de set up van de baan gedaan wordt tijdens zo’n groot clubkampioenschap. Volgende keer beter, zullen we maar hopen.
Halve finales vrouwen Valerie wint van moeder Hannie, die net als deelneemster Josina (70+!) liet zien, dat je geen 13 hoeft te zijn om goed te kunnen golfen. Nathalie is net iets te sterk voor teamgenoot Maartje.

Halve finales mannen: Björn komt tegen Jan ten Have flitsend uit de startblokken met 3 birdies op de eerste 4 holes. Jan speelt stoïcijns zijn eigen spel en blijft als een vervelende horzel in het kielzog van Björn: pas op hole 15 moet hij passen. Knap toernooi van Jan, die in de troostfinale uiteindelijk wist te winnen van Gerald Nijhuis. Gerald, vorig jaar verliezend finalist, is een beetje onder de radar gebleven de laatste weken met voor zijn doen wisselvallige uitslagen. Ook dit toernooi stiekem doorgedrongen tot de halve finale, matchplay is hem op het lijf geschreven. De halve finale is echter het eindstation dit jaar na een nederlaag tegen ondergetekende, die wederom een ruime voorsprong bijna uit handen gaf.

De beide finales werden op hole 18 beslist. Valerie had de putbibbers het beste in bedwang de laatste holes en voegt zo weer een Clubkampioenschap aan haar verzameling toe. Proficiat.

De zoon-vaderfinale was de eerste keer dat we in een echte wedstrijd tegen elkaar speelden en ik moet zeggen, dat het reuze meeviel, op de uitslag na dan! Vaak sta ik aan de zijlijn bij wedstrijden in den lande van Björn en we oefenen natuurlijk vaak met ons drieën samen, maar dit was vooral voor Björn even afwachten hoe het zou gaan lopen. Hij weet als geen ander dat zijn vader hem met (goed bedoelde) raad en daad wil helpen, maar een puber in de dop zit daar natuurlijk niet meer op te wachten. Zijn NGF-coach vertelde dat deze jongens spelen om birdies te maken en dat wij, met alle respect spelen om bogeys te voorkomen. Leermomentje voor vader dus.

Een oude tennistrainer van mij zei vroeger al dat ouders van talentjes zich moesten houden aan het zogenaamde BHB en zich vooral niet met speltechnische/tactische zaken moesten bemoeien. BHB staat voor Brengen, Halen en Betalen, trouwens.

Maar goed, onze wedstrijd was mooi gelijk opgaand met wisselende kansen en uiteindelijk, en zo hoort het natuurlijk, won jong van oud, ook al was het nipt en had het maar zo andersom kunnen zijn.

Al met al weer een schitterend toernooi mede dankzij de Wedstrijdcommissie i.c. Saskia ten Have die alles weer piekfijn geregeld had.

De winnaars

DamesHeren
1Valerie KorzaanBjörn Driessen
2Nathalie KramerDouglas Driessen
3Maartje MerxJan ten Have
4Hannie KünzelGerald Nijhuis

Fotoalbum

Het fotoalbum incl. enkele filmpjes vind je hier

Door |2020-07-27T16:22:51+02:0027/07/2020|Categorieën: Wedstrijden, Wedstrijdverslag|2 Reacties

2 Comments

  1. Jacco van Dam 28 juli 2020 om 00:50 - Antwoorden

    Vanaf ons vakantie adres, dankzij de vele updates via Whatsapp volop mee kunnen genieten. Dat was erg leuk, krijg je toch iets van de spanning mee. Persoonlijk denk ik een terechte winnaar en een sieraad voor de Nunspeetse. Björn van harte gefeliciteerd!

  2. Jan van Asselt 28 juli 2020 om 20:56 - Antwoorden

    Valerie en Björn, allebei van harte gefeliciteerd met jullie kampioenschap!

Geef een reactie